Wycieczki jednodniowe z Drezna
Siedem miejsc do odwiedzenia z Drezna: Miśnia, Moritzburg, Basteja, Twierdza Königstein, Bad Schandau, Budziszyn i Zgorzelec/Görlitz, z tym, co można zobaczyć w każdym miejscu, i dojazdem.
Miśnia
Wzgórze zamkowe z zamkiem Albrechtsburg i katedrą, widziane od południa. Fotografia z 24 lutego 2018 roku.
Jörg Blobelt Wikimedia Commons CC BY-SA 4.0
Albrechtsburg w Miśni to późnogotycki zamek zbudowany w latach 1471–1524. Wewnątrz znajduje się Große Wendelstein, schody o zakrzywionych stopniach, wijące się wokół ażurowego trzonu. Produkcja porcelany w Miśni rozpoczęła się 6 czerwca 1710 roku w zamku Albrechtsburg.
Albrechtsburg od strony północnej. Fotografia z 21 września 2015 roku.
Radler59 Wikimedia Commons CC BY-SA 3.0
Muzeum Fundacji Porcelany Miśnieńskiej w manufakturze w Miśni prezentuje dzieła z 300 lat historii manufaktury. Katedra w Miśni (Dom zu Meißen) to budowla z 13. wieku. Carillon z dzwonów z porcelany miśnieńskiej wisi w otworze okiennym wieży kościoła Frauenkirche w Miśni od 1929 roku. Winiarstwo jest częścią życia regionu Miśni od ponad 800 lat.
Moritzburg
Schloss Moritzburg nad stawem Schlossteich. Fotografia z 20 sierpnia 2024 roku.
Bybbisch94 Wikimedia Commons CC BY 4.0
Książę Moritz Saski kazał w 1542 roku zbudować domek myśliwski w stylu renesansowym na granitowej skale w lesie Friedewald. Gruntowna przebudowa renesansowej budowli w barokowy pałac myśliwski i rozrywkowy rozpoczęła się w Schloss Moritzburg w 1723 roku. Architektowi Matthäusowi Danielowi Pöppelmannowi powierzono projekt, a on kazał założyć nowe stawy i zagrody dla zwierząt.
Fasanenschlösschen. Fotografia z 18 czerwca 2017 roku.
Kora27 Wikimedia Commons CC BY-SA 4.0
Fasanenschlösschen (Pałacyk Bażantów) zbudowano dla elektora w latach 1770–1776 w formach inspirowanych Chinami (chinoise). Na mocy królewskiego dekretu z 23 stycznia 1828 roku w stajniach myśliwskich Moritzburga, zbudowanych w 1733 roku, miano umieścić 38 ogierów jako ogiery państwowe. Wąskotorowa linia Lößnitzgrundbahn została oficjalnie otwarta 15 września 1884 roku. Schloss Moritzburg pojawia się w czesko-niemieckiej produkcji filmowej Trzy orzeszki dla Kopciuszka (Drei Haselnüsse für Aschenbrödel), w której Kopciuszek galopem jedzie do zamku.
Basteja
Klify Basteji. Fotografia z 6 września 2025 roku.
Lukas Beck Wikimedia Commons CC BY 4.0
Sama Basteja to skalna ambona (Felskanzel), wysoka na 305 m według parku narodowego, wznosząca się pionowo 194 m nad Łabą. Obecny most na Basteję zbudowano w latach 1850/51, w związku z otwarciem linii kolejowej w dolinie Łaby. Kamienny most łączy Basteję z zamkiem skalnym Neurathen (Felsenburg Neurathen), zamkiem z 13. wieku. Basteibrücke to piaskowcowy most o długości 76 m, który dziś jest szczególnie chroniony jako zabytek techniki.
Piaskowcowe klify przy Basteji. Fotografia z 4 września 2013 roku.
Geolina163 Wikimedia Commons CC BY-SA 3.0
Felsenbühne Rathen (skalna scena Rathen) została otwarta 24 maja 1936 roku. Wiosną 2023 roku Wolne Państwo Saksonia otworzyło nową platformę widokową przy Basteji.
Twierdza Königstein
Twierdza Königstein nad Łabą. Fotografia z 29 kwietnia 2016 roku.
Jörg Blobelt Wikimedia Commons CC BY-SA 4.0
Kompleks twierdzy ma ponad 50 nadziemnych i podziemnych obiektów fortyfikacyjnych z ponad czterech stuleci. Studnia twierdzy ma 152,5 metra głębokości. Górnicy z Rudaw (Erzgebirge) wykopali studnię pod kierunkiem mistrza górniczego Martina Planera.
Brunnenhaus na terenie twierdzy. Fotografia z 20 czerwca 2020 roku.
Z thomas Wikimedia Commons CC BY-SA 4.0
Johann Friedrich Böttger, współwynalazca europejskiej porcelany, i socjaldemokrata August Bebel byli wśród więźniów więzienia państwowego twierdzy. Beczka na wino z Königsteinu o pojemności 238 600 litrów stała w piwnicy Magdalenenburga do 1819 roku. W 2005 roku zbudowano drugą windę, Panoramalift, w miejscu, w którym stała ostatnia zewnętrzna winda twierdzy. Czeladnik kominiarski Sebastian Abratzky wspiął się na Königstein boso przez szczelinę skalną.
Bad Schandau
Bad Schandau i Łaba z parowcami kołowymi przy przystani. Fotografia z 18 października 2008 roku.
Jörg Blobelt Wikimedia Commons CC BY-SA 4.0
Schandau po raz pierwszy wspomniano w dokumencie w 1430 roku, a w 1445 roku nazwano je miasteczkiem (Städtchen). Niemieccy osadnicy założyli na początku 14. wieku punkt handlowy na stożku napływowym, w miejscu, gdzie Kirnitzsch wpada do Łaby. Historischer Personenaufzug (historyczna winda osobowa) to 50-metrowa wieża o stalowym szkielecie, zbudowana w 1904 roku w stylu secesyjnym (Jugendstil), z platformą widokową.
Tramwaj Kirnitzschtalbahn. Fotografia z 29 marca 2026 roku.
Oleksandr Dede Wikimedia Commons CC BY-SA 4.0
Kirnitzschtalbahn, linia tramwajowa, wozi wędrowców, turystów i kuracjuszy od 1898 roku. NationalparkZentrum Sächsische Schweiz, centrum dla odwiedzających parku narodowego w Bad Schandau, zostało otwarte dla publiczności 24 października 2001 roku po czterech latach planowania i budowy. Od 1902 roku w ogrodzie botanicznym Bad Schandau rosną rośliny Gór Połabskich i Alp oraz podobnych klimatów w Azji i Ameryce Północnej. Skała Gór Połabskich powstała jako grube warstwy osadów na dnie kredowego morza śródlądowego w ciągu 7 milionów lat.
Budziszyn
Alte Wasserkunst i wieża kościoła Michaeliskirche. Fotografia z 25 marca 2018 roku.
SchiDD Wikimedia Commons CC BY-SA 4.0
Budziszyn został po raz pierwszy wspomniany na piśmie w 1002 roku, jako Budissin, przez kronikarza Thietmara z Merseburga. Miasto podaje, że jego Reichenturm, wysoki na 56 m, odchyla się o 1,41 m na północny zachód. Od 1524 roku Dom St. Petri (katedra św. Piotra) jest używany wspólnie przez Kościół rzymskokatolicki i ewangelicko-luterański; niemiecka fundacja ochrony zabytków wymienia go jako Simultankirche, kościół wspólny dla dwóch wyznań. Alte Wasserkunst zbudował w obecnej formie w 1558 roku Wenzel Röhrscheidt Starszy.
Stare Miasto w Budziszynie. Fotografia z 1 maja 2025 roku.
Derbrauni Wikimedia Commons CC BY 4.0
Stała wystawa Muzeum Łużyckiego (Serbski muzej) poświęcona jest historii kultury Łużyczan od średniowiecza do dziś. Łużycki Zespół Narodowy został założony w 1952 roku z inicjatywy Domowiny, krajowej organizacji parasolowej Łużyczan. Według miasta tablice na wszystkich ulicach i placach oraz w instytucjach publicznych są dwujęzyczne, niemiecko-łużyckie. Dziś dawne więzienie Bautzen II służy jako Gedenkstätte Bautzen (Miejsce Pamięci Budziszyn).
Görlitz
Kościół Peterskirche i most przez Nysę Łużycką. Fotografia z 16 lipca 2011 roku.
Schläsinger Wikimedia Commons CC BY-SA 3.0
Wspólnie ze Zgorzelcem, po wschodniej stronie Nysy Łużyckiej w Polsce, Görlitz ogłosił się w 1998 roku Europastadt (miastem europejskim) Görlitz/Zgorzelec. Według miasta Görlitz rozwinęło się około 1220 roku w rejonie dzisiejszego Untermarkt, jako miejsce handlu dla kupców dalekobieżnych. Miasto ma około 4 000 pojedynczych zabytków, w dużej mierze odrestaurowanych, z okresu gotyku, renesansu, baroku, Jugendstilu i Gründerzeit.
Zachodnia strona Untermarkt. Fotografia z 4 października 2022 roku.
Rolf Kranz Wikimedia Commons CC BY-SA 4.0
Sonnenorgel (Organy Słoneczne) kościoła Peterskirche pochodzą z 1703 roku, gdy ewangelicki kościół miejski św. Piotra i Pawła otrzymał nowe organy. Heilig-Grab-Anlage (kompleks Grobu Świętego) jest repliką głównych części kościoła Grobu Świętego w Jerozolimie. Barockhaus zbudowano w latach 1726–1729 jako dom mieszkalny i handlowy dla kupca tekstylnego Johanna Christiana Ameißa.