Taras Brühla
Taras Brühla (Brühlsche Terrasse) to promenada po stronie Łaby na Starym Mieście w Dreźnie, stojąca na części dawnych fortyfikacji miasta.
Fred Romero from Paris, France Wikimedia Commons CC BY 2.0
Czym jest
Taras nazywany jest także „Balkon Europas” (Balkonem Europy). Saksoński urząd ochrony zabytków przypisuje tę nazwę Alexandrowi von Humboldtowi.
Saksoński rejestr zabytków wpisuje taras, pozostałości twierdzy, schody i ich grupy rzeźbiarskie jako zespół. Budynek Weiße Flotte przy Terrassenufer 2 jest również częścią tego zespołu. Weiße Flotte prowadzi parowce kołowe na Łabie, które mają swoją przystań na Terrassenufer od 1910 roku. Kunstakademie stoi przy Brühlsche Terrasse 1; urząd ochrony zabytków mówi, że razem z tarasem kształtuje widok na Altstadt od strony Łaby.
Historia
W połowie 16. wieku Moritz Saski kazał ufortyfikować Drezno nowoczesną twierdzą bastionową według planów Caspara Voigta von Wierandt. W latach 1590–92 Paul Buchner dodał duży bastion przed bramą Ziegeltor. Posąg na jego szczycie dał mu nazwę Jungfernbastei; w 1721 roku, za Augusta Mocnego, zmieniono ją na Venusbastei. Od końca lat 1740-tych Heinrich von Brühl, premier Saksonii, kazał założyć ogrody i budynki po stronie Łaby muru twierdzy.
Fortyfikacje miasta rozebrano od 1814 roku, ale front od strony Łaby pozostawiono. Taras otwarto dla publiczności w 1814 roku, a Wielkie Schody (Große Freitreppe) z Schlossplatz na taras pochodzą z tego samego roku. Grupy rzeźbiarskie na schodach, Vier Tageszeiten (Cztery Pory Dnia), datuje się na lata 1905–1908. Urząd ochrony zabytków datuje dwa kolejne ciągi schodów na 1848 (do Münzgasse) i 1885 (do Georg-Treu-Platz), a kolejny duży, przed bramą Ziegeltor, na 1890/91.
Pomniki
Do grupy na tarasie należy kilka pomników. Pomnik Rietschela z 1872 roku przedstawia popiersie rzeźbiarza Ernsta Rietschela (1804–1861) z brązu na cokole z trzema siedzącymi brązowymi postaciami. Pomnik Sempera z 1892 roku to brązowa figura architekta Gottfrieda Sempera (1803–1879). Pomnik Böttgera z 1982 roku to stela z reliefem portretowym.
Delphinbrunnen, fontanna z lat 1747–1749, ma putto, delfina i muszlę. Dwa sfinksy na odcinkach muru, z około 1750 roku, były niegdyś częścią Belwederu. Pomnik elektora Moritza, który kazał zbudować twierdzę, stoi przy murze tarasu na Terrassenufer. Jest to kopia; oryginał przechowywany jest gdzie indziej.
Pod tarasem
Pod tarasem zachowały się fragmenty renesansowej twierdzy, wśród nich kazamaty i brama Ziegeltor. 30 listopada 2019 roku twierdzę ponownie udostępniono zwiedzającym jako wystawę Festung Xperience.
Paul Buchner zbudował nad dawną fosą trzy duże kazamaty, każda o długości ponad 40 m; nazywa się je Buchnertonnen (beczki Buchnera). Ziegeltor i kazamaty służyły jako magazyny do lat 1960-tych. Pierwsze wykopaliska prowadzono w latach 1965–68, a znacznie większe nastąpiły od 1990 roku. W jednej z kazamat badacze znaleźli pozostałości odlewni z 16. wieku.
Fotografie
Leonhard Lenz Wikimedia Commons CC0
Leonhard Lenz Wikimedia Commons CC0
VSchagow Wikimedia Commons CC BY-SA 4.0