Semperoper
Semperoper to opera Saksońskiej Opery Państwowej w Dreźnie (Sächsische Staatsoper Dresden) i siedziba orkiestry Sächsische Staatskapelle Dresden; odbudowany gmach został ponownie otwarty 13 lutego 1985 roku, czterdzieści lat po zniszczeniu.
Diego Delso Wikimedia Commons CC BY-SA 4.0
Czym jest
Stoi na Theaterplatz w Dreźnie. Mające tu siedzibę zespoły to Sächsische Staatskapelle Dresden, czyli orkiestra, chór Saksońskiej Opery Państwowej i balet Semperoper.
W pobliżu na Theaterplatz: Zwinger, którego budynek Semperbau również zaprojektował Gottfried Semper, oraz kościół Hofkirche. Landesamt für Denkmalpflege Sachsen podaje, że drugi gmach cofnięto, aby powstał plac otoczony przez Hofkirche, Residenzschloss i Gemäldegalerie. Pośrodku placu stoi pomnik konny króla Saksonii Johanna, datowany na 1889 rok, autorstwa Johannesa Schillinga.
Historia
Własna strona historii Semperoper wymienia wcześniejsze gmachy opery w Dreźnie, wśród nich Großes Opernhaus am Zwinger z 1719 roku. Gottfried Semper zaprojektował pierwszy gmach opery na tym miejscu, zbudowany w latach 1838–1841. Otwarto go 12 kwietnia 1841 roku Uwerturą jubileuszową Webera i Torquato Tasso Goethego. Rienzi (1842), Der fliegende Holländer (1843) i Tannhäuser (1845) Richarda Wagnera miały w tym gmachu swoje prapremiery. Gmach spłonął 21 września 1869 roku. Po pożarze otwarto tymczasowy teatr, nazywany „Bretterbude”.
Semper ponownie zaprojektował drugi gmach opery, ukończony w 1878 roku. Otwarto go 2 lutego 1878 roku, a jego budowę nadzorował syn Sempera, Manfred. Salome (1905), Elektra (1909) i Der Rosenkavalier (1911) Richarda Straussa miały w tym gmachu swoje prapremiery.
Semperoper zamknięto 31 sierpnia 1944 roku. Ostatnim przedstawieniem był Der Freischütz Webera. Bombardowanie Drezna 13 i 14 lutego 1945 roku zniszczyło ją. Odbudowany gmach ponownie otwarto 13 lutego 1985 roku Der Freischütz Webera. Własna strona historii Semperoper liczy obecny gmach jako trzeci gmach opery Sempera.
Fasada
Kwadryga panter z Dionizosem i Ariadną autorstwa Johannesa Schillinga wieńczy portyk wejściowy. Wśród figur, które przetrwały z dekoracji z 19. wieku, są Goethe i Schiller Ernsta Rietschela oraz Shakespeare, Molière, Sofokles i Eurypides Ernsta Juliusa Hähnela.
Odbudowa
Odbudowę rozpoczęto w 1977 roku i oparto ją na gmachu ukończonym w 1878 roku, z nowoczesną techniką sceniczną i nowymi budynkami dobudowanymi. Wolfgang Hänsch był jej głównym architektem. Trzy budynki dobudowane za gmachem, zbudowane w latach 1977–1985, są razem z nim wpisanymi do rejestru zabytkami.